"Atelier des Lumières" w Paryż

                   

                       Nietypowa wystawa « Atelier des Lumières », w XI dzielnicy Paryża, cieszy się od kilku miesięcy dużym zainteresowaniem, codziennie ustawia się niekończąca kolejka osób zainteresowanych ekspozycją.  

Na powierzchni 3300 m2, w ogromnej  hali, w byłej odlewni wybudowanej w 1835 r na ścianach i na  podłodze, wyświetlane  są obrazy i sceny ze świata  mistrzów związanych z  Secesją. 

Za pomocą 140 rzutników obrazy ożywają, poruszają się w rytm muzyki Wagnera, Malhera, walców Straussa. Dekoracyjne płaszczyzny  powiększonych obrazów wiedeńskich malarzy wibrują, zmienią się w powolnym rytmie, dając wrażenie lekkość i  onirycznej krainy baśni.

Zaprezentowane sa prace Gustawa Klimta, wyselekcjonowano obrazy  z jego złotego okresu: 

« Pocałunek », 

«  Adele Bloch Bauer », 

« Danaê ». 

G. Klimt, główny inicjator  dokonujących się przemian artystycznych  w Wiedniu wraz z innymi artystami założył Stowarzyszenie Secesji Wiedeńskiej. 








To okres  w którym  dekoracyjność przenika do sztuki, dominują  płynne, spirale formy i brak perspektywy.

Wystawa Atelier des Lumières to rodzaj nowoczesnego 
obcowania ze sztuka, gdzie widz « porusza » się w obrazach Gustawa  Klimta, wchodzi w labirynty Fredensreicha Hundertwasser i ekspresyjne portrety Egona Schiele.  

Całość  zorganizowana została  w setna rocznice śmierci przedstawicielami wiedeńskiego modernizmu Gustaw  Klimta i  Egon Schiele. 

U tego pierwszego  odnajdziemy cech impresjonistyczne  i związane z symbolizmem, u drugiego widoczny jest indywidualny styl, inspirowany  w dużej mierze secesją. 

E. Schiele,  artysta wolny od akademickich ograniczeń,  o charakterystycznej ostrej kresce o płaskiej płaszczyźnie, z pewnością  jego prace wzbudzają silne, często sprzeczne emocje, ale nigdy nie pozostają widza obojętnego. 

Na wystawie przedstawione są  również dzieła  Fredensreicha Hundertwassera malarza, grafika  znanego przede wszystkim z realizacji budowlano-architektonicznych, których kompozycja ma wymiary symboliczne, gdzie dominuje brak symetrii, proste linie i regularności. 

W tym roku obchodzimy 90 urodziny tego artysty, którego twórczość uważana jest za kontynuację secesji wiedeńskiej. 

Wciągająca wystawa oferuje oryginalne spojrzenie na Klimta i jego następców poprzez inscenizacje portretów, pejzaży, aktów, kolorów, złoceń, które zrewolucjonizowały malarstwo wiedeńskie końca XIX wieku i podczas następnego stulecia. 

Marii Skłodowskiej - Curie w Panteonie.

Od 8 listopada do 4 marca 2018 w paryskim Panteonie  możemy obejrzeć wystawę poświecona życiu i dorobkowi naukowemu Marii Skłodowskiej - Curie. 

Panteon

Z okazji 150- rocznicy urodzin polskiej noblistki zgrupowano ciekawa dokumentację, którą  podzielono na pięć rozdziałów tematycznych.

Można prześledzić  wyjątkowa karierę Marii, dzięki znajdującym się na wystawie bogatym zbiorom archiwalnym, dokumentom z epoki i rzeczom osobistym. 

Maria Skłodowska oddala się całkowicie pracy. 

Za badania nad promieniotwórczością 

została wraz z mężem wyróżniona nagrodą Nobla z fizyki w 1903 r.

Nagła śmierć ukochanego męża.

Romans Marii z żonatym Paulem Langevin wywołał ogromny skandal nie tylko we Francji, ale i w USA, w Szwecji i w Wielkiej Brytanii. Tłum krzyczał pod jej oknami: « Precz z Cudzoziemką ! »

W 1906 r. przejęła po mężu katedrę na Sorbonie, stając się pierwszą kobietą profesorem. 

W 1911 r. otrzymała drugą  nagrodę Nobla tym razem w dziedzinie chemii. Stała się w ten sposób jedyną dwukrotną,  kobietą Noblistką . 

Po wybuchu pierwszej wojny światowej Maria Curii wykonywała zdjęcia rentgenowskie w samochodzie,  jako jedna z pierwszych kobiet uzyskała prawo jazdy.

Z córką Irena Joliot-Curie, która również otrzymała nagrodę Nobla  z chemii w 1935 r. 

Maria Skłodowskiej - Curie zmarła w 1934 r. , została pochowana na cmentarzy w Sceaux. W 1995 r. decyzją prezydenta Francji, Francois  Mitteranda,  przeniesiono uroczyście szczątki Noblistów do Panteonu.

I tym razem   Marii Skłodowskiej - Curie została  pierwsza kobietą, która spoczęła w Panteonie. 

Noblistka znana jest w Polsce jako Marii Skłodowskiej - Curie, a we Francji po prostu jako Maria Curie. 

Interesujesz się światem mody ?

Muzeum  Des Arts Décoratifs w Paryżu obchodziło trzydziestolecie swojej kolekcji mody. W monumentalnych wnętrzach tego muzeum, w północnym skrzydle Luwru zgrupowano  ponad 300 eksponatów. Wyjątkowość tych wnętrz dodała atrakcyjności wystawie « Fashion Farward ». Była to tylko mała cześć z kolekcji tego muzeum, które liczy ponad 150 tysięcy eksponatów.  W skład kolekcji wchodzą ubiory i akcesoria od XVII wieku do naszych czasów.

Zaprezentowano stroje zaprojektowane przez najwiekszych kreatorów mody francuskiej: Charles-Frederck Worth, Jeanne Lanvin, Coco Chanel, Christian Dior i Ives Saint Laurent. Ten ostatni przedstawił swą pierwszą kolekcję w 1962 r u Christiana Diora, przekroczył konwencje projektując damski smoking. 

Po II wojnie światowej, Christian Dior wstrząsnął  światem swą awangardową klasyką. Otworzył swój dom mody przy prestiżowej avenue Montaigne. Stworzył model kobiecej sylwetki z zaokrąglonymi kształtami z wciętą talią, linię "en 8", nazwaną  

" New look". 

Sylwetka, która zrewolucjonizowała  kody kobiecości i mody. To właśnie on stworzył kostium "bar " symbolizujący wolność i elegancję, zamożność i komfort. 

Wystawa w muzeum Arts Décoratifs przypomniała, że niezbędnym uzupełnieniem toalety eleganckiej kobiety, paryżanki był wachlarz, rękawiczki, parasolka i kapelusik. 

Typowe paryżanki i moda były zawsze bardzo sobie bliskie. Jedna nie istniała bez drugiej. 

To od paryżanki zależało co będą  nosić kobiety  w Nowym Yorku czy w Warszawie, to ona dyktowała co jest ładne, a co brzydkie. Nowy model kapelusza, czy fryzury dawały szansę na całkowita odmianę. Te zmiany stanowiły o sile mody, a reszta kobiet marzyła by posiąść ten szyk paryski, czyli coś czego zdefiniowanie było niemożliwe.

W XIX wieku  za czasów Napoleona III,  Paryż przyciągał setki młodych artystów: malarzy, rzeźbiarzy, muzyków, jak rownież krawców. 

Brytyjski projektant Charles-Frederck Worth po kilku latach współpracy z Domem Mody Gagelin, postanowił otworzyć swoją pracownię na rue de la Paix w 1858 roku. Charles-Frederck Worth wylansował swoje własne kreacje, a zwłaszcza zaproponował zwiewną sylwetkę kobiecą.  

To właśnie on wprowadził oryginalne i przede wszystkim innowacyjne, jak na tamte czasy, techniki handlu. 

Pierwszy prezentował swoje projekty na modelkach, wprowadzał kolekcje sezonowe i pokazy mody. 

Współpracował z domem handlowym Le Bon Marché. Strategia rynkowa i siła przebicia sprawiły, że Charles-Frederck Worth stał się legendą mody. 

W 1906 roku Paul Poiret pozwolił kobietom odetchnąć, uwolnił je od gorsetów. Dzięki fascynacji rosyjskim baletem Diagilewa pojawiły się u niego egzotyczne nakrycia głowy i niezwykle efektownie zdobione suknie. Sam nazywał siebie « królem mody ».  

 Z kolei  Jean Patou wprowadził linię kobiecą w strojach sportowych.  To 

właśnie jemu zawdzięczamy sukienki 

bez rękawów, spódnice do gry w tenisa. 

Paryżanki stały się z czasem symbolem kobiety niezależnej i wolnej, a  Paryż jej światową stolicą mody. 

Muzeum Rodina w Paryżu.

Myśliciel (1902). Auguste Rodin

W siódmej dzielnicy  Paryża, tuż obok Pałacu Inwalidów, otworzyło wreszcie swoje sale, po trzech latach renowacji, muzeum Rodina. Przez ostatnie 10 lat artysta  żył i tworzył w tym wspaniałym rokokowym pałacyku. Dzięki umowie z rządem francuskim oddano  mu do dożywotniej dyspozycji cały zespół pałacowo-ogrodowy. W zamian artysta przekazał państwu francuskiemu kolekcję swoich dzieł. Kiedy muzeum zostało otwarte, w sierpniu 1919 roku, zdecydowano, iż w Paryżu będą eksponowane rzeźby z marmuru i brązu, a w Meudon rzeźby z gipsu. Ta organizacja przetrwała do dzisiaj.

Do wnętrz uroczego,  XVIII- sto wiecznego pałacu Brion, po remoncie,  zawitała nuta nowoczesnej dekoracji. Sposób prezentacji nasłynniejszych dzieł rzeźbiarza został całkowicie zmieniony. Każda sala ma swoją specyfikę tematyczną i związaną z nią nazwę.

Muzeum Rodina w Paryżu

Zwiedzając muzeum możemy podziwiać wybitne dzieła rzeźbiarza, Mężczyzna ze złamanym nosem (1864), Jan Chrzciciela (1878), Pocałunek. Po  raz pierwszy poświecono kilka sal prywatnej kolekcji Rodina. W nowej część Rodin i Antique i  Rodin w Hôtelu Brion warto zwrócić uwagę na rzeźby antyczne, XIV wieczną rzeźbę Matki Boskiej z dzieciątkiem i na barwny parawan, za którym artysta ustawiał swoje modele. Z prywatnej kolekcji  obrazów XIX -sto wiecznych artystów, na wyróżnienie zasługują, Le père Tanquy (1887) Van Gogha, Belle Ile (1886) Moneta i Femme nue (1880) Renoira. 

L'âge mur (1899). Camille Claudel

W nowej dyspozycji muzeum nie zabrakło prac utalentowanej rzeźbiarki Camille Claudel, słynnej uczennicy i kochanki Rodina. Jej wielka miłość do Rodina zakończyła się załamaniem nerwowym i pobytem w szpitalu psychiatrycznym. Podobnie jak Camille Claudel , artysta zafascynował dużo młodszą od siebie polkę, Zofią Postolską. Przez prawie siedem lat bezgranicznie zakochana Zofia akceptowała jego niezapowiedziane wizyty, dostawała korespondencje którą skrzętnie chowała. 

Mieszczanie z Calais (1884-86) Auguste Rodin

Ogromną atrakcją tego muzeum jest cześć ogrodowa. Oaza spokoju i ciszy w sercu tętniącego miasta. Przechadzając się alejami parku uwagę naszą przyciąga nie tylko bujna roślinność,  ale przede wszystkim dzieła światowej renomy: Wrota piekieł, inspirowane scenami z Boskiej Komedii Dantego, Myśliciel (1902), czy Mieszczanie z Calais (1884-86). W parku można usiąść, odpocząć i napić się kawy w małej plenerowej kawiarence. 

Zachęcam do poznania i odwiedzenia muzeum Rodina w Paryżu. 

Polska szopka w katedrze Notre-Dame w Paryżu.

Polska szopka w katedrze Notre-Dame w Paryżu, do 2 lutego 2016. 

Krakowska szopka

Każdego roku w Notre-Dame prezentowana jest szopka z innego kraju, w ostatnich latach przybyły one z Sycylii i z Republiki Czeskiej.  Tego roku do katedry zawitała  tradycyjna krakowska szopka, która  imponuje przede wszystkim  swoimi wymiarami 501 cm x 275 cm. 

Przedstawia ona ważniejsze zabytki historyczne  Krakowa i  postacie, znane zwłaszcza  polskim turystom, jak Lajkonik, Wawelski Smok i trębacz z wieży Mariackiej. Całość jest wykonana z zegarmistrzowską precyzją, a specjalne oświetlenie  podkreśla wyjątkowe  bogactwo kolorów. Jej magiczny wygląd przenosi widzów w bajkowy świat. 

Szopka krakowska czerpie wzory z świątyń krakowskich, ich twórcy wybierają pojedyńcze elementy architektoniczne, łącząc je dowolnie wznosząc za każdym razem znane, a jednocześnie nowe konstrukcje. 

Katedra Notre-Dame

Przedstawianie  szopki bożonarodzeniowej wywodzi się 

z tradycji chrześciansko-katolickiej.

Początkowo szopki powstawały tylko przy klasztorach, jednak z czasem rozpowszechniły się w całej Europie, a w Polsce tradycja ta kultywowana jest od XIII wieku. 

Dzisiaj podobnie jak opłatek, kolędy i choinka, szopka stanowi nieodłączny element świat Bożego Narodzenia.